Historia

IMG_8262a

 

Historia pedagogiki waldorfskiej rozpoczęła się w 1919 roku. Jej nazwa wywodzi się od siedziby pierwszej szkoły, która powstała w budynkach fabryki papierosów Waldorf-Astoria, w Stuttgarcie. Przez pierwsze lata była rozwijana przede wszystkim w Niemczech, by po bez mała 100 latach być znaną i praktykowaną na całym świecie. Z jej doświadczeń korzystają często tradycyjne metody nauczania; na podstawach pedagogiki waldorfskiej oparta jest w dużej mierze edukacja powszechna w Finlandii, uznawana za najefektywniejszy i najlepszy system edukacji na świecie.

Obecnie istnieje i działa ponad 1000 szkół waldorfskich czerpiących z dorobku Rudolfa Steinera – myśliciela, działacza społecznego, twórcy antropozofii i inicjatora powstania pierwszej szkoły waldorfskiej.

Niezależnie od położenia geograficznego, różnic kulturowych i cywilizacyjnych, wszystkim placówkom waldorfskim, zwanym również steinerowskimi, 

przyświecają te same cele:

 

– praca nad harmonijnym rozwojem całego człowieka – zarówno w sferze myślenia jak i uczuć i woli,

– nauczanie w zgodzie z indywidualnymi cechami i uzdolnieniami każdego dziecka,

– edukowanie poprzez przeżycie i doświadczenie,

– rozbudzanie zainteresowania światem i jego poznaniem,

– osadzanie poznawanej wiedzy w rzeczywistości i zastosowaniu praktycznym,

– dbałość i uwrażliwianie na piękno,

– poszanowanie przyrody i życie w stałym kontakcie z naturą, jej prawami i rytmem,

– rozwijanie twórczej wyobraźni, koncentracji poprzez liczne działania artystyczne,

– rozwój woli, samodzielności i wiary we własne siły,

– nabywanie zachowań społecznych i umiejętności współpracy i współistnienia w grupie 
   z uwzględnieniem predyspozycji i potrzeb każdego jej członka.

 

Ideą pedagogiki waldorfskiej jest kształtowanie samodzielnego, otwartego i szczęśliwego człowieka, żyjącego w zgodzie z sobą i potrafiącego jednocześnie sprostać oczekiwaniom współczesnego świata oraz nieustannie zmieniającej się rzeczywistości.