Metoda

20140820_142440

 

 

 

 

 

„Nie takie ważne, żeby człowiek dużo wiedział, ale  żeby dobrze wiedział, nie żeby umiał

na pamięć, a żeby rozumiał, nie żeby go wszystko troszkę obchodziło, a żeby go coś

naprawdę zajmowało.” (Janusz Korczak)

 

 

 

 

 

 

 

Każdy dzień w szkole zaczyna się tzw. lekcją główną. Trwa ona około dwóch godzin i jest podzielona na trzy części: rytmiczną, merytoryczną i narracyjną.

Dzieci rozpoczynają dzień od gry na fletach, zabaw ruchowych i ćwiczeń rytmicznych integrujących grupę. W części merytorycznej przypominana jest wiedza z dnia poprzedniego oraz wprowadzane są nowe treści. Podczas części narracyjnej opowiadane są baśnie, legendy, mity, w zależności od wieku uczniów, korespondujące z poznawanym właśnie materiałem, porą roku, tematyką trwającego cyklu.

Nauczanie podczas lekcji głównej odbywa się w czterotygodniowych cyklach lekcyjnych zw. epokami, podczas których dzieci poznają język ojczysty, matematykę, historię, biologię, geografię. W ten sposób ułożony program nauczania daje dzieciom możliwość faktycznego zaangażowania się
w poznawaną wiedzę, doświadczenia jej i przeżycia.

Lekcję główną prowadzi niezmiennie przez 6 lat nauki nauczyciel wychowawca. Tak długi i systematyczny kontakt z jedną osobą, która staje się autorytetem, daje poczucie bezpieczeństwa, bliskości i swobodę. Zaś dla nauczyciela jest możliwością prawdziwego poznania każdego ucznia, jego uzdolnień, charakteru i harmonijnego podążania za jego indywidualnym rozwojem.

Kolejnymi zajęciami w czasie dnia są lekcje wymagające systematycznych ćwiczeń i powtarzania. Jest to czas nauki języków obcych (w szkołach waldorfskich już od pierwszej klasy dzieci uczą się dwóch języków obcych), zajęć plastycznych, muzycznychprac ręcznych.

W szkole waldorfskiej nie ma podręczników, pomocy audiowizualnych czy komputerów (przynajmniej w młodszych klasach). Przekazywanie wiedzy odbywa się przede wszystkim poprzez żywe słowobarwną narrację, działania artystyczne i duże osobiste zaangażowanie nauczyciela. Dlatego
od pedagogów waldorfskich oczekuje się ciągłego samorozwoju: pogłębiania wiedzy, pracy nad sobą, rozwijania uzdolnień i predyspozycji osobistych.
Przy takim rozumieniu pracy, nie ma miejsca na rutynę i schematyczne, bezrefleksyjne nauczanie.

 

Charakterystycznymi metodami dla pedagogiki waldorfskiej są:

– technika malowania „mokre na mokrym”: niefiguratywna, umożliwiająca poczucie i przeżycie powstawania barw, poznanie ich charakteru oraz emocji i wyobrażeń, które wywołują,

nauczanie cyfr i liczb od strony jakościowej i poprzez doświadczenie, np. gdzie ukryła się dwójka ? – w ilości rąk, nóg, oczu; gdzie ukryła się trójka? w listkach kończyny, w budowie ręki, palca, itd.

prace ręczne: szydełkowanie, robienie na drutach, tkanie, haftowanie, szycie – rozwijające małą motorykę, która ma znaczący wpływ na rozwój mózgu dziecka,

– dbałość o rozwój umiejętności narracyjnych: opowiadania, mówienia, wyrażania uczuć i sądów,

– tzw. “rysunek form”: wprowadzenie do geometrii i wsparcie kaligrafii,

nauczanie muzyki:  wychodzące od skali pentatonicznej i oparte na powtarzaniu (gra na instrumentach opartych na tej skali: fletach, dzwonkach, lirze); skalę diatoniczną i zapis nutowy poznają dzieci dopiero w klasach późniejszych,

– praca z naturalnymi materiałami, najbliższymi człowiekowi: gliną, drewnem, runem, owczym, wełną.

cykle lekcyjne związane z ludzką pracą i jej wytworami, np. „Od ziarna do chleba”, „Stare rzemiosła i zawody”, ” Budowa domu”,

zabawy i gry ruchowe: częste zwłaszcza w pierwszych latach nauki, kiedy dzieci najchętniej i najefektywniej uczą się poprzez ruch, zabawę, rytm
i naśladowanie,

religia niekonfesyjna: zajęcia z dziećmi mające na celu wspieranie ich naturalnej, wrodzonej religijności oraz ukazywanie im uniwersalnych praw moralnych; zajęcia nie odnoszą się do żadnego konkretnego wyznania (stąd ich nazwa), choć mogą z nich czerpać inspiracje (np. różne legendy, opowiadania); dostępna jest dla wszystkich chętnych dzieci niezależnie od ich wyznania i światopoglądu,

eurytmia: nowa sztuka ruchu, dzięki której wizualizować można mowę i muzykę; odpowiednio stosowana ma właściwości harmonizujące
i terapeutyczne. 

 

Program nauczania szkół waldorfskich to połączenie obowiązującej wszystkie placówki edukacyjne podstawy programowej, z metodami i programem nauczania właściwymi dla edukacji waldorfskiej. Warto wiedzieć, że z uwagi na uwzględnianie faz rozwojowych dzieci, w szkołach waldorfskich mają miejsce nieznaczne przesunięcia czasowe w realizacji programu, w porównaniu z  tradycyjnymi szkołami. Dzięki temu dzieci uczą się tego samego co ich rówieśnicy ale w najlepszym dla ich możliwości poznania momencie i w zgodzie z ich faktycznymi potrzebami i umiejętnościami.

 

Zapisz

Zapisz

Zapisz