Tradycja święta Marcinowego

Święto Marcinowe (11 listopada) odwołuje się do znamiennego dnia w życiu św. Marcina.

Pewnej zimowej, listopadowej nocy Marcin, żołnierz legionów rzymskich przygotowujący się do chrztu, spotkał w drodze do miasta Amiens niemal nagiego, zziębniętego, żebraka proszącego o pomoc.

Bez wahania mieczem rozciął swój płaszcz i podzielił się nim z potrzebującym.

Ten gest skłania do pielęgnowania w sobie wewnętrznego światła istniejącego w każdym człowieku, na przekór ciemnościom nocy i zła. To symbol naszego życia: fragment płaszcza, który pozostawił św.Marcin dla siebie to przeszłość: suma naszych dokonań, uczynków i gestów. Oddana żebrakowi część płaszcza jest przyszłością: deklaracją niesienia pomocy i działania na rzecz dobra.

Na Święto Marcinowe dzieci przygotowują lampiony, często ozdobione motywami jesieni – liśćmi, rysunkami nagich gałązek, mozaikami jesienno-zimowych barw. Ich światło rozjaśnia ciemność podczas Marcinowego Pochodu, któremu towarzyszą piosenki i wspólne muzykowanie, wieńczone dzieleniem się słodkimi rogalami w ciepłym wnętrzu szkoły.

 

09 listopada 2018

Strona stworzona w kreatorze www WebWave.